Chapter 1
Cześć tu Sara. Jestem nastolatką i jak wy codziennie idę
do szkoły chyba, że zachoruje to wtedy jest super. Nie lubię
chodzić do szkoły ze względu, że mnie w niej po prostu prześladują.
To męka. To jest naprawdę horror. Prześladują mnie w niej za moją
religię. Tak nie powinno być. Codziennie wstaje rano i myślę: "Boże
dlaczego ja".Spuszczona głowa przez cały dzień, rzucanie papierkami
w moją stronę, wyzwiska, czasami to nawet dochodzi do bójek z dziewczynami.
Trudno. Mieszkam w Amsterdamie. Kocham tu być. Marzę jednak o tym by zostać
gwiazdą. Moje śmieszne marzenia. Nawet wy się teraz pewnie śmiejecie prawda ?
Nieważne. Dość o moim codziennym życiu. Jutro jest jednak mój wielki dzień.
Właśnie jutro idę do X Factora. Nie liczę na nic zaskakującego od strony jury.
Teraz kończę to dla was pisać i idę to nudnej, durnej szkoły. Zakończyłam
pisanie posta na tych słowach i zeszłam na dół, aby ubrać buty, kurtkę itd. i wyjść.
Założyłam tego bloga dziś rano. Chcę mieć z kim pogadać i myślę, że ludzie co na
niego wchodzą nie chcą od razu z niego wychodzić tylko czytają co tam piszę.
Byłoby super. Tylko to i przesłuchanie do X Factora trzyma mnie na duchu.
Czuję się dziś szczęśliwa. Szłam jak co dzień tą samą ulicą, jechałam do szkoły
tym samym autobusem i widziałam te wszystkie śmiejące się ze mnie twarze.
Zawsze głowę miałam spuszczoną w dół, ale dziś podniosłam ją w górę i pewna siebie
szłam w stronę frontowych drzwi. Gdy wchodziłam do szkoły popchnęła mnie jakaś
dziewczyna i upadłam.
- Nie chciałam. Ciamajda - śmiała się.
Wstałam z podłogi i ruszyłam do swej szafki. Gdy ją otworzyłam wypadł z niej
jakiś liścik. Otworzyłam kartkę i tak jak się spodziewałam były tam wyzwiska.
Włożyłam swoje rzeczy do szafki i zamknęłam ją. Liścik wyrzuciłam do śmieci.
Poszłam pod klasę w, której miałam teraz lekcje. Koledzy zauważyli, że idę w ich stronę
i zamknęli ją. Nie mogłam do niej wejść. Nauczycielka przyszła i natychmiast kazała
im ją otworzyć . Weszłyśmy obie do klasy. Zajęłam od razu swoje miejsce. Każdy patrzył
na mnie jak bym co najmniej im coś zrobiła.
- Dlaczego tak się zachowaliście w stosunku do swej koleżanki ?
- To nie jest nasza koleżanka - powiedział ktoś z tyłu.
- A więc kto to niby dla was jest ?
- Nikt.
- Chodzicie do jednej klasy i chyba powinniście się jakoś zachować w
stosunku do swej koleżanki prawda ?
- Mówiłem ...
- Ty tu na razie nie masz nic do powiedzenia. To jak się zachowaliście jest
skandaliczne. Wstyd mi za was. Proszę ją przeprosić.
- Ale...
- Powiedziałam.
- Przepraszamy, że nikt cię w szkole nie lubi - zaśmiali się.
- Dość tych śmiechów.
Spuściłam głowę w dół. Było mi przykro, że znów się ze mnie śmieją.
Po skończonych lekcjach poszłam do domu.
- Jak w szkole ?
- A jak myślisz ? Piekło.
- Kochanie tak mi przykro.
- Daruj sobie mamo.
Pobiegłam na górę i włączyłam laptopa. Weszłam na bloga i zauważyłam, że
ktoś z moich rówieśników ze szkoły znalazł bloga. Były już komentarze typu:
"Takie jak ty to nie powinny się wyżalać w internecie. Nikt i tak cię nie słucha.
Nikt tego twojego gówna nie czyta" - Max. Wiele było takich komentarzy. Był
jeden, który mnie jednak mile zaskoczył. Pisało tam:
"Nie znasz mnie, ale blog jest ciekawy. Możesz się tu wyżalić każdemu. To nie
prawda, że nikt tego nie czyta. Ja i moje przyjaciółki lubimy go od tego pierwszego
posta, którego jak na razie wstawiłaś. Kochamy cię. Uważamy, że ci twoi "kumple"
ze szkoły to banda pajaców. Nie daj się i walcz, a na pewno będzie lepiej. Trzymamy
za Ciebie kciuki " - Wiktoria.
Uśmiechnęłam się i zeszłam na dół do mamy.
- Co ty taka szczęśliwa ? Przed jakąś godziną no może mniej byłaś
smutna, a teraz. Co się stało ?
- Zaraz Ci pokażę.
Poszłam na górę po komputer i przyniosłam go na dół.
Pokazałam mamie na początku ten zły komentarz, a potem
pokazałam jej ten od Wiktorii. Ucieszyła się i pocałowała mnie w
policzek.
- Co dziś na obiad ?
- To co lubisz. Kurczak.
- Mniam.
- Bierz laptop i biegnij na górę umyć ręce.
- Ok.
Wzięłam laptopa i poszłam na górę. Odłożyłam go na łóżko i poszłam
do łazienki. Zeszłam na dół i nakryłam do stołu. Chciałam się też mym
sukcesem podzielić z tatą i powiedzieć mu, że idę jutro do X Factora.
- Kiedy tata wróci ?
- Za chwilkę powinien już być córeczko.
Ja, mama, mój brat i siostra siedzieliśmy już przy stole i czekaliśmy na tatę.
Czekaliśmy tak 5, 10 minut. Mama wyciągnęła dopiera kurczaka z piekarnika.
Dopiero teraz był gotowy. Nie czekaliśmy na tatę i zaczęliśmy jeść bez niego.
W trakcie obiadu ktoś zapukał do naszych drzwi. Był to kurier z paczką dla mojego
brata.
- Dzień dobry.
- Dzień dobry. Mam paczkę.
- Tak już wołam brata. Steve paczka.
Steve zerwał się ze stołu i poszedł po pieniądze. Odebrał swą paczkę po czym
postawił ją przy drzwiach. Wrócił i zajął swoje miejsce obok mnie przy stole.
Tato zadzwonił do naszej mamy z wiadomością, że nie będzie go bo musi zostać
dłużej w pracy.
- Hej kochanie.
- Hej. Coś się stało ? Czemu cię jeszcze nie ma ?
- Dziś nie będę na obiedzie. Muszę zostać dłużej w pracy.
- No dobrze.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też.
Rozłączyli się i mama przyszła do stołu.
Siedziała tak przez chwilę i nic nie mówiła.
Nie wiedziałam o której wróci tata więc poszłam spać.
Pomyślałam, że o castingu powiem mu jutro. Poszłam
więc na górę i położyłam się wygodnie w moim łóżku.
.Trudno było mi zasnąć więc włączyłam sobie
jakiś horror. Po horrorze zasnęłam. Mama budziła mnie rano
ponieważ dalej gniłam w swoim łóżku. Do miejsca gdzie był
casting było trochę drogi więc mama obudziła mnie o 05:00 rano.
Wstałam ociągając się i poszłam do sypialni rodziców by sprawdzić
czy tato wrócił. Spał sobie i nie zamierzał wstawać z łóżka. Obudziłam
go jednak by powiedzieć mu o castingu. Przebudził się i słuchał.
Nie dowierzał jednak w to co słyszy.
- Jak to idziesz na casting ?
- No normalnie. Cieszysz się ?
- Pewnie kochanie.
- Pojedziesz z nami prawda ?
- Nie. Nie mogę przykro mi.
Poszłam do pokoju aby wziąć z szafy ubrania.
Stałam tak chyba 30 min. ponieważ nie wiedziałam w
co się ubiorę. W końcu udało się mi wybrać ciuchy.
Poszłam pod prysznic i umyłam się. Wyszłam z łazienki
już wykąpana, umalowana i uczesana.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Będzie mi miło gdyby pojawił się komentarz. Mówcie czy się opowiadanie podoba.
Wiele to dla mnie znaczy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz