wtorek, 24 marca 2015

Kiedy rozdział ?

Rozdział pojawi się jakoś w sobotę lub troszkę później.
Przepraszam, ale raczej będę wstawiała co tydzień nowy
rozdział. Komentujcie moje opowiadania to wiele znaczy
dla mnie.

czwartek, 19 marca 2015

                                                  Chapter 2

Byłam już gotowa i zeszłam na dół do mamy. Mama
kazała wrócić mi na górę i wysuszyć włosy ponieważ za
jakieś 20 min. mieliśmy wyjechać. Tak jak mama kazała
poszłam na górę i wysuszyałam włosy. Weszłam na bloga
i zobaczyłam, że było 25 wyświetleń w jeden dzień. Byłam
szczęśliwa. Podekscytowana zeszłam na dół i z okazji tych
25 wyświetleń postanowiłam nagrać filmik i wrzucić go na bloga.
Wzięłam tylko moje słuchawki i telefon. Przez drogę ćwiczyłam
piosenkę którą zamierzałam zaśpiewać. Byłam dzisiaj od rana bardzo
zdenerwowana. Myślałam cały czas o moim tacie i o tym, że teraz go
ze mną nie ma. Nagrałam filmik i wrzuciłam na bloga. Dodałam do niego
podpis TRZYMAJCIE ZA MNIE KCIUKI !! Dojechałyśmy z mamą na miejsce.
Wysiadłam z auta i zobaczyłam budynek do którego zaraz miałam wejść. Zjadała
mnie trema. Weszłam z mamą do budynku i dostałam od miłej pani karteczkę z
moim numerem. Czekałam w poczekalni, aż mnie wywołają. Gdy nastąpił ten
moment weszłam na scenę. Pozadawali parę pytań typu: Jak mam na imię, mój
wiek itp. Zaśpiewałam piosenkę i czekałam na odpowiedz jury.
- Tak.
- Tak.
- Tak.
- Tak.
Byłam szczęśliwa gdy usłyszałam, że mam cztery razy tak.
Nie mogłam w to uwieżyć. Pogratulowali mi i zeszłam ze
sceny do mojej mamy.
- Gratuluje - powiedziała przytulając mnie.
- Dzięki mamo - powiedziałam.
Zaczęłam płakać ze szczęścia na mamy bluzkę.
Mama dała mi chusteczkę i wytarłam swoje mokre
od łez oczy. Zadzwoniłam od razu do mojego taty by
powiedzieć mu o wyniku. Pogratulował mi i powiedział,
że bardzo żałuje, że teraz go ze mną nie ma. Jury zawołało mnie
i jeszcze kilka innych uczestników na scene. Wszyscy staliśmy i
czekaliśmy co powiedzą.
- Słuchajcie na początek wszystkim wam bardzo gratulujemy. Teraz
chcemy wam powiedzieć, że są kolejne etapy i ten kto je przejdzie
podpisuje kontrakt z jednym z jurorów. Oczywiście z wybranym.
Byłam wtedy spięta. Muszę jeździć jescze parę razy by coś osiągnąć.
Bardzo mi się to jednak podobało. Wiecie inne miasto, ludzie, rzeczy.
Kocham to. Po tym co powiedział jeden z jurorów wszyscy ci co prześli
zeszli razem ze mną ze sceny. Podeszłam do mojej mamy i poszłam z nią
do auta.
- Jeszcze raz bardzo ci gratuluje.
- Dzięki.
Weszłam do auta i usiadłam na jednym z tylnych siedzeń. Podłączyłam
słuchawki do telefonu i włożyłam je do uszu. Śpiewałam sobie po cichu
piosenkę, którą zaśpiewałam na scenie. Razem z mamą wróciłyśmy do domu.
- Gratuluje siostra - powiedział Steve.
- Dzięki bracie - powiedziałam i go przytuliłam.
- Dobra dość tych czułości - powiedział mój brat i puścił mnie.
- Gratulacje - powiedziała moja młodsza siostra Sara.
- Dzięki mała. Chodź do mnie - powiedziałam i wzięłam Sarę na ręce.
- Gdzie tato ?
- Na górze - powiedziała Sara.
Poszłam więc na górę, aby przytulić się do taty. On jednak z kimś rozmawiał.
Nie wchodziłam do pokoju ponieważ nie chciałam przerywać mu jego rozmowy.
Usłyszałam jednak kilka słów tej rozmowy. Tak..no wiem, ale moja córka..była w
x Factorze...wiem..dobrze..jadę.
- Cześć kochanie - powiedział tato gdy wyszedł z pokoju.
- Hej tato - powiedziałam i przytuliłam się do niego.
Tato po chwili mnie puścił i zbiegł szybko na dół.
Nie zrozumiałam jego zachowania. Może to ma coś wspólnego z tą
rozmową co miała miejsce przed chwilą. Zeszłam na dół za tatą.
Szybko się ubierał i tylko na szybko zrobił łyk kawy.
- W ogóle gratulacje córcia - powiedział trzaskając drzwiami.
- Dzięki - powiedziałam smutnym głosem.


niedziela, 8 marca 2015

                                              Chapter 1

Cześć tu Sara. Jestem nastolatką i jak wy codziennie idę
do szkoły chyba, że zachoruje to wtedy jest super. Nie lubię
chodzić do szkoły ze względu, że mnie w niej po prostu prześladują.
To męka. To jest naprawdę horror. Prześladują mnie w niej za moją
religię. Tak nie powinno być. Codziennie wstaje rano i myślę: "Boże
dlaczego ja".Spuszczona głowa przez cały dzień, rzucanie papierkami
w moją stronę, wyzwiska, czasami to nawet dochodzi do bójek z dziewczynami.
Trudno. Mieszkam w Amsterdamie. Kocham tu być. Marzę jednak o tym by zostać
gwiazdą. Moje śmieszne marzenia. Nawet wy się teraz pewnie śmiejecie prawda ?
Nieważne. Dość o moim codziennym życiu. Jutro jest jednak mój wielki dzień.
Właśnie jutro idę do X Factora. Nie liczę na nic zaskakującego od strony jury.  
Teraz kończę to dla was pisać i idę to nudnej, durnej szkoły. Zakończyłam
pisanie posta na tych słowach i zeszłam na dół, aby ubrać buty, kurtkę itd. i wyjść.
Założyłam tego bloga dziś rano. Chcę mieć z kim pogadać i myślę, że ludzie co na
niego wchodzą nie chcą od razu z niego wychodzić tylko czytają co tam piszę.
Byłoby super. Tylko to i przesłuchanie do X Factora trzyma mnie na duchu.
Czuję się dziś szczęśliwa.  Szłam jak co dzień tą samą ulicą, jechałam do szkoły
tym samym  autobusem i widziałam te wszystkie śmiejące się ze mnie twarze.
Zawsze głowę miałam spuszczoną w dół, ale dziś podniosłam ją w górę i pewna siebie
szłam w stronę frontowych drzwi. Gdy wchodziłam do szkoły popchnęła mnie jakaś
dziewczyna i upadłam.
- Nie chciałam. Ciamajda - śmiała się.
Wstałam z podłogi i ruszyłam do swej szafki. Gdy ją otworzyłam wypadł z niej
jakiś liścik. Otworzyłam kartkę i tak jak się spodziewałam były tam wyzwiska.
Włożyłam swoje rzeczy do szafki i zamknęłam ją. Liścik wyrzuciłam do śmieci.
Poszłam pod klasę w, której miałam teraz lekcje. Koledzy  zauważyli, że idę w ich stronę
i zamknęli ją. Nie mogłam do niej wejść. Nauczycielka przyszła i natychmiast kazała
im ją otworzyć . Weszłyśmy obie do klasy. Zajęłam od razu swoje miejsce. Każdy patrzył
na mnie jak bym co najmniej im coś zrobiła.
- Dlaczego tak się zachowaliście w stosunku do swej koleżanki ?
- To nie jest nasza koleżanka - powiedział ktoś z tyłu.
- A więc kto to niby dla was jest ?
- Nikt.
- Chodzicie do jednej klasy i chyba powinniście się jakoś zachować w
stosunku do swej koleżanki prawda ?
- Mówiłem ...
- Ty tu na razie nie masz nic do powiedzenia. To jak się zachowaliście jest
skandaliczne. Wstyd mi za was.  Proszę ją przeprosić.
- Ale...
- Powiedziałam.
- Przepraszamy, że nikt cię w szkole nie lubi - zaśmiali się.
- Dość tych śmiechów.
Spuściłam głowę w dół. Było mi przykro, że znów się ze mnie śmieją.
Po skończonych lekcjach poszłam do domu.
- Jak w szkole ?
- A jak myślisz ? Piekło.
- Kochanie tak mi przykro.
- Daruj sobie mamo.
Pobiegłam na górę i włączyłam laptopa. Weszłam na bloga i zauważyłam, że
ktoś z moich rówieśników ze szkoły znalazł bloga. Były już komentarze typu:
"Takie jak ty to nie powinny się wyżalać w internecie. Nikt i tak cię nie słucha.
Nikt tego twojego gówna nie czyta" - Max. Wiele było takich komentarzy. Był
jeden, który mnie jednak mile zaskoczył. Pisało tam:
 "Nie znasz mnie, ale blog jest ciekawy. Możesz się tu wyżalić każdemu. To nie
prawda, że nikt tego nie czyta. Ja i moje przyjaciółki lubimy go od tego pierwszego
posta, którego jak na razie wstawiłaś. Kochamy cię. Uważamy, że ci twoi "kumple"
ze szkoły to banda pajaców. Nie daj się i walcz, a na pewno będzie lepiej. Trzymamy
za Ciebie kciuki " - Wiktoria.
Uśmiechnęłam się i zeszłam na dół do mamy.
- Co ty taka szczęśliwa ? Przed jakąś godziną no może mniej byłaś
smutna, a teraz. Co się stało ?
- Zaraz Ci pokażę.
Poszłam na górę po komputer i przyniosłam go na dół.
Pokazałam mamie na początku ten zły komentarz, a potem
pokazałam jej ten od Wiktorii. Ucieszyła się i pocałowała mnie w
policzek.
- Co dziś na obiad ?
- To co lubisz. Kurczak.
- Mniam.
- Bierz laptop i biegnij na górę umyć ręce.
- Ok.
Wzięłam laptopa i poszłam na górę. Odłożyłam go na łóżko i poszłam
do łazienki. Zeszłam na dół i nakryłam do stołu. Chciałam się też mym
sukcesem podzielić z tatą i powiedzieć mu, że idę jutro do X Factora.
- Kiedy tata wróci ?
- Za chwilkę powinien już być córeczko.
Ja, mama, mój brat i siostra siedzieliśmy już przy stole i czekaliśmy na tatę.
Czekaliśmy tak 5, 10 minut. Mama wyciągnęła dopiera kurczaka z piekarnika.
Dopiero teraz był gotowy. Nie czekaliśmy na tatę i zaczęliśmy jeść bez niego.
W trakcie obiadu ktoś zapukał do naszych drzwi. Był to kurier z paczką dla mojego
brata.
- Dzień dobry.
- Dzień dobry. Mam paczkę.
- Tak już wołam brata. Steve paczka.
Steve zerwał się ze stołu i poszedł po pieniądze. Odebrał swą paczkę po czym
postawił ją przy drzwiach. Wrócił i zajął swoje miejsce obok mnie przy stole.
Tato zadzwonił do naszej mamy z wiadomością, że nie będzie go bo musi zostać
dłużej w pracy.
- Hej kochanie.
- Hej. Coś się stało ? Czemu cię jeszcze nie ma ?
- Dziś nie będę na obiedzie. Muszę zostać dłużej w pracy.
- No dobrze.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też.
 Rozłączyli się i mama przyszła do stołu.
Siedziała tak przez chwilę i nic nie mówiła.
Nie wiedziałam o której wróci tata więc poszłam spać.
Pomyślałam, że o castingu powiem mu jutro. Poszłam
więc na górę i położyłam się wygodnie w moim łóżku.
.Trudno było mi zasnąć więc włączyłam sobie
jakiś horror. Po horrorze zasnęłam. Mama budziła mnie rano
ponieważ dalej gniłam w swoim łóżku. Do miejsca gdzie był
casting było trochę drogi więc mama obudziła mnie o 05:00 rano.
Wstałam ociągając się i poszłam do sypialni rodziców by sprawdzić
czy tato wrócił. Spał sobie i nie zamierzał wstawać z łóżka. Obudziłam
go jednak by powiedzieć mu o castingu. Przebudził się i słuchał.
Nie dowierzał jednak w to co słyszy.
- Jak to idziesz na casting ?
- No normalnie. Cieszysz się ?
- Pewnie kochanie.
- Pojedziesz z nami prawda ?
- Nie. Nie mogę przykro mi.
Poszłam do pokoju aby wziąć z szafy ubrania.
Stałam tak chyba 30 min. ponieważ nie wiedziałam w
co się ubiorę. W końcu udało się mi wybrać ciuchy.
Poszłam pod prysznic i umyłam się. Wyszłam z łazienki
już wykąpana, umalowana i uczesana.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Będzie mi miło gdyby pojawił się komentarz. Mówcie czy się opowiadanie podoba.
Wiele to dla mnie znaczy.