Rozdział pojawi się jakoś w sobotę lub troszkę później.
Przepraszam, ale raczej będę wstawiała co tydzień nowy
rozdział. Komentujcie moje opowiadania to wiele znaczy
dla mnie.
Droga na szczyt
wtorek, 24 marca 2015
czwartek, 19 marca 2015
Chapter 2
Byłam już gotowa i zeszłam na dół do mamy. Mama
kazała wrócić mi na górę i wysuszyć włosy ponieważ za
jakieś 20 min. mieliśmy wyjechać. Tak jak mama kazała
poszłam na górę i wysuszyałam włosy. Weszłam na bloga
i zobaczyłam, że było 25 wyświetleń w jeden dzień. Byłam
szczęśliwa. Podekscytowana zeszłam na dół i z okazji tych
25 wyświetleń postanowiłam nagrać filmik i wrzucić go na bloga.
Wzięłam tylko moje słuchawki i telefon. Przez drogę ćwiczyłam
piosenkę którą zamierzałam zaśpiewać. Byłam dzisiaj od rana bardzo
zdenerwowana. Myślałam cały czas o moim tacie i o tym, że teraz go
ze mną nie ma. Nagrałam filmik i wrzuciłam na bloga. Dodałam do niego
podpis TRZYMAJCIE ZA MNIE KCIUKI !! Dojechałyśmy z mamą na miejsce.
Wysiadłam z auta i zobaczyłam budynek do którego zaraz miałam wejść. Zjadała
mnie trema. Weszłam z mamą do budynku i dostałam od miłej pani karteczkę z
moim numerem. Czekałam w poczekalni, aż mnie wywołają. Gdy nastąpił ten
moment weszłam na scenę. Pozadawali parę pytań typu: Jak mam na imię, mój
wiek itp. Zaśpiewałam piosenkę i czekałam na odpowiedz jury.
- Tak.
- Tak.
- Tak.
- Tak.
Byłam szczęśliwa gdy usłyszałam, że mam cztery razy tak.
Nie mogłam w to uwieżyć. Pogratulowali mi i zeszłam ze
sceny do mojej mamy.
- Gratuluje - powiedziała przytulając mnie.
- Dzięki mamo - powiedziałam.
Zaczęłam płakać ze szczęścia na mamy bluzkę.
Mama dała mi chusteczkę i wytarłam swoje mokre
od łez oczy. Zadzwoniłam od razu do mojego taty by
powiedzieć mu o wyniku. Pogratulował mi i powiedział,
że bardzo żałuje, że teraz go ze mną nie ma. Jury zawołało mnie
i jeszcze kilka innych uczestników na scene. Wszyscy staliśmy i
czekaliśmy co powiedzą.
- Słuchajcie na początek wszystkim wam bardzo gratulujemy. Teraz
chcemy wam powiedzieć, że są kolejne etapy i ten kto je przejdzie
podpisuje kontrakt z jednym z jurorów. Oczywiście z wybranym.
Byłam wtedy spięta. Muszę jeździć jescze parę razy by coś osiągnąć.
Bardzo mi się to jednak podobało. Wiecie inne miasto, ludzie, rzeczy.
Kocham to. Po tym co powiedział jeden z jurorów wszyscy ci co prześli
zeszli razem ze mną ze sceny. Podeszłam do mojej mamy i poszłam z nią
do auta.
- Jeszcze raz bardzo ci gratuluje.
- Dzięki.
Weszłam do auta i usiadłam na jednym z tylnych siedzeń. Podłączyłam
słuchawki do telefonu i włożyłam je do uszu. Śpiewałam sobie po cichu
piosenkę, którą zaśpiewałam na scenie. Razem z mamą wróciłyśmy do domu.
- Gratuluje siostra - powiedział Steve.
- Dzięki bracie - powiedziałam i go przytuliłam.
- Dobra dość tych czułości - powiedział mój brat i puścił mnie.
- Gratulacje - powiedziała moja młodsza siostra Sara.
- Dzięki mała. Chodź do mnie - powiedziałam i wzięłam Sarę na ręce.
- Gdzie tato ?
- Na górze - powiedziała Sara.
Poszłam więc na górę, aby przytulić się do taty. On jednak z kimś rozmawiał.
Nie wchodziłam do pokoju ponieważ nie chciałam przerywać mu jego rozmowy.
Usłyszałam jednak kilka słów tej rozmowy. Tak..no wiem, ale moja córka..była w
x Factorze...wiem..dobrze..jadę.
- Cześć kochanie - powiedział tato gdy wyszedł z pokoju.
- Hej tato - powiedziałam i przytuliłam się do niego.
Tato po chwili mnie puścił i zbiegł szybko na dół.
Nie zrozumiałam jego zachowania. Może to ma coś wspólnego z tą
rozmową co miała miejsce przed chwilą. Zeszłam na dół za tatą.
Szybko się ubierał i tylko na szybko zrobił łyk kawy.
- W ogóle gratulacje córcia - powiedział trzaskając drzwiami.
- Dzięki - powiedziałam smutnym głosem.
Byłam już gotowa i zeszłam na dół do mamy. Mama
kazała wrócić mi na górę i wysuszyć włosy ponieważ za
jakieś 20 min. mieliśmy wyjechać. Tak jak mama kazała
poszłam na górę i wysuszyałam włosy. Weszłam na bloga
i zobaczyłam, że było 25 wyświetleń w jeden dzień. Byłam
szczęśliwa. Podekscytowana zeszłam na dół i z okazji tych
25 wyświetleń postanowiłam nagrać filmik i wrzucić go na bloga.
Wzięłam tylko moje słuchawki i telefon. Przez drogę ćwiczyłam
piosenkę którą zamierzałam zaśpiewać. Byłam dzisiaj od rana bardzo
zdenerwowana. Myślałam cały czas o moim tacie i o tym, że teraz go
ze mną nie ma. Nagrałam filmik i wrzuciłam na bloga. Dodałam do niego
podpis TRZYMAJCIE ZA MNIE KCIUKI !! Dojechałyśmy z mamą na miejsce.
Wysiadłam z auta i zobaczyłam budynek do którego zaraz miałam wejść. Zjadała
mnie trema. Weszłam z mamą do budynku i dostałam od miłej pani karteczkę z
moim numerem. Czekałam w poczekalni, aż mnie wywołają. Gdy nastąpił ten
moment weszłam na scenę. Pozadawali parę pytań typu: Jak mam na imię, mój
wiek itp. Zaśpiewałam piosenkę i czekałam na odpowiedz jury.
- Tak.
- Tak.
- Tak.
- Tak.
Byłam szczęśliwa gdy usłyszałam, że mam cztery razy tak.
Nie mogłam w to uwieżyć. Pogratulowali mi i zeszłam ze
sceny do mojej mamy.
- Gratuluje - powiedziała przytulając mnie.
- Dzięki mamo - powiedziałam.
Zaczęłam płakać ze szczęścia na mamy bluzkę.
Mama dała mi chusteczkę i wytarłam swoje mokre
od łez oczy. Zadzwoniłam od razu do mojego taty by
powiedzieć mu o wyniku. Pogratulował mi i powiedział,
że bardzo żałuje, że teraz go ze mną nie ma. Jury zawołało mnie
i jeszcze kilka innych uczestników na scene. Wszyscy staliśmy i
czekaliśmy co powiedzą.
- Słuchajcie na początek wszystkim wam bardzo gratulujemy. Teraz
chcemy wam powiedzieć, że są kolejne etapy i ten kto je przejdzie
podpisuje kontrakt z jednym z jurorów. Oczywiście z wybranym.
Byłam wtedy spięta. Muszę jeździć jescze parę razy by coś osiągnąć.
Bardzo mi się to jednak podobało. Wiecie inne miasto, ludzie, rzeczy.
Kocham to. Po tym co powiedział jeden z jurorów wszyscy ci co prześli
zeszli razem ze mną ze sceny. Podeszłam do mojej mamy i poszłam z nią
do auta.
- Jeszcze raz bardzo ci gratuluje.
- Dzięki.
Weszłam do auta i usiadłam na jednym z tylnych siedzeń. Podłączyłam
słuchawki do telefonu i włożyłam je do uszu. Śpiewałam sobie po cichu
piosenkę, którą zaśpiewałam na scenie. Razem z mamą wróciłyśmy do domu.
- Gratuluje siostra - powiedział Steve.
- Dzięki bracie - powiedziałam i go przytuliłam.
- Dobra dość tych czułości - powiedział mój brat i puścił mnie.
- Gratulacje - powiedziała moja młodsza siostra Sara.
- Dzięki mała. Chodź do mnie - powiedziałam i wzięłam Sarę na ręce.
- Gdzie tato ?
- Na górze - powiedziała Sara.
Poszłam więc na górę, aby przytulić się do taty. On jednak z kimś rozmawiał.
Nie wchodziłam do pokoju ponieważ nie chciałam przerywać mu jego rozmowy.
Usłyszałam jednak kilka słów tej rozmowy. Tak..no wiem, ale moja córka..była w
x Factorze...wiem..dobrze..jadę.
- Cześć kochanie - powiedział tato gdy wyszedł z pokoju.
- Hej tato - powiedziałam i przytuliłam się do niego.
Tato po chwili mnie puścił i zbiegł szybko na dół.
Nie zrozumiałam jego zachowania. Może to ma coś wspólnego z tą
rozmową co miała miejsce przed chwilą. Zeszłam na dół za tatą.
Szybko się ubierał i tylko na szybko zrobił łyk kawy.
- W ogóle gratulacje córcia - powiedział trzaskając drzwiami.
- Dzięki - powiedziałam smutnym głosem.
niedziela, 8 marca 2015
Chapter 1
Cześć tu Sara. Jestem nastolatką i jak wy codziennie idę
do szkoły chyba, że zachoruje to wtedy jest super. Nie lubię
chodzić do szkoły ze względu, że mnie w niej po prostu prześladują.
To męka. To jest naprawdę horror. Prześladują mnie w niej za moją
religię. Tak nie powinno być. Codziennie wstaje rano i myślę: "Boże
dlaczego ja".Spuszczona głowa przez cały dzień, rzucanie papierkami
w moją stronę, wyzwiska, czasami to nawet dochodzi do bójek z dziewczynami.
Trudno. Mieszkam w Amsterdamie. Kocham tu być. Marzę jednak o tym by zostać
gwiazdą. Moje śmieszne marzenia. Nawet wy się teraz pewnie śmiejecie prawda ?
Nieważne. Dość o moim codziennym życiu. Jutro jest jednak mój wielki dzień.
Właśnie jutro idę do X Factora. Nie liczę na nic zaskakującego od strony jury.
Teraz kończę to dla was pisać i idę to nudnej, durnej szkoły. Zakończyłam
pisanie posta na tych słowach i zeszłam na dół, aby ubrać buty, kurtkę itd. i wyjść.
Założyłam tego bloga dziś rano. Chcę mieć z kim pogadać i myślę, że ludzie co na
niego wchodzą nie chcą od razu z niego wychodzić tylko czytają co tam piszę.
Byłoby super. Tylko to i przesłuchanie do X Factora trzyma mnie na duchu.
Czuję się dziś szczęśliwa. Szłam jak co dzień tą samą ulicą, jechałam do szkoły
tym samym autobusem i widziałam te wszystkie śmiejące się ze mnie twarze.
Zawsze głowę miałam spuszczoną w dół, ale dziś podniosłam ją w górę i pewna siebie
szłam w stronę frontowych drzwi. Gdy wchodziłam do szkoły popchnęła mnie jakaś
dziewczyna i upadłam.
- Nie chciałam. Ciamajda - śmiała się.
Wstałam z podłogi i ruszyłam do swej szafki. Gdy ją otworzyłam wypadł z niej
jakiś liścik. Otworzyłam kartkę i tak jak się spodziewałam były tam wyzwiska.
Włożyłam swoje rzeczy do szafki i zamknęłam ją. Liścik wyrzuciłam do śmieci.
Poszłam pod klasę w, której miałam teraz lekcje. Koledzy zauważyli, że idę w ich stronę
i zamknęli ją. Nie mogłam do niej wejść. Nauczycielka przyszła i natychmiast kazała
im ją otworzyć . Weszłyśmy obie do klasy. Zajęłam od razu swoje miejsce. Każdy patrzył
na mnie jak bym co najmniej im coś zrobiła.
- Dlaczego tak się zachowaliście w stosunku do swej koleżanki ?
- To nie jest nasza koleżanka - powiedział ktoś z tyłu.
- A więc kto to niby dla was jest ?
- Nikt.
- Chodzicie do jednej klasy i chyba powinniście się jakoś zachować w
stosunku do swej koleżanki prawda ?
- Mówiłem ...
- Ty tu na razie nie masz nic do powiedzenia. To jak się zachowaliście jest
skandaliczne. Wstyd mi za was. Proszę ją przeprosić.
- Ale...
- Powiedziałam.
- Przepraszamy, że nikt cię w szkole nie lubi - zaśmiali się.
- Dość tych śmiechów.
Spuściłam głowę w dół. Było mi przykro, że znów się ze mnie śmieją.
Po skończonych lekcjach poszłam do domu.
- Jak w szkole ?
- A jak myślisz ? Piekło.
- Kochanie tak mi przykro.
- Daruj sobie mamo.
Pobiegłam na górę i włączyłam laptopa. Weszłam na bloga i zauważyłam, że
ktoś z moich rówieśników ze szkoły znalazł bloga. Były już komentarze typu:
"Takie jak ty to nie powinny się wyżalać w internecie. Nikt i tak cię nie słucha.
Nikt tego twojego gówna nie czyta" - Max. Wiele było takich komentarzy. Był
jeden, który mnie jednak mile zaskoczył. Pisało tam:
"Nie znasz mnie, ale blog jest ciekawy. Możesz się tu wyżalić każdemu. To nie
prawda, że nikt tego nie czyta. Ja i moje przyjaciółki lubimy go od tego pierwszego
posta, którego jak na razie wstawiłaś. Kochamy cię. Uważamy, że ci twoi "kumple"
ze szkoły to banda pajaców. Nie daj się i walcz, a na pewno będzie lepiej. Trzymamy
za Ciebie kciuki " - Wiktoria.
Uśmiechnęłam się i zeszłam na dół do mamy.
- Co ty taka szczęśliwa ? Przed jakąś godziną no może mniej byłaś
smutna, a teraz. Co się stało ?
- Zaraz Ci pokażę.
Poszłam na górę po komputer i przyniosłam go na dół.
Pokazałam mamie na początku ten zły komentarz, a potem
pokazałam jej ten od Wiktorii. Ucieszyła się i pocałowała mnie w
policzek.
- Co dziś na obiad ?
- To co lubisz. Kurczak.
- Mniam.
- Bierz laptop i biegnij na górę umyć ręce.
- Ok.
Wzięłam laptopa i poszłam na górę. Odłożyłam go na łóżko i poszłam
do łazienki. Zeszłam na dół i nakryłam do stołu. Chciałam się też mym
sukcesem podzielić z tatą i powiedzieć mu, że idę jutro do X Factora.
- Kiedy tata wróci ?
- Za chwilkę powinien już być córeczko.
Ja, mama, mój brat i siostra siedzieliśmy już przy stole i czekaliśmy na tatę.
Czekaliśmy tak 5, 10 minut. Mama wyciągnęła dopiera kurczaka z piekarnika.
Dopiero teraz był gotowy. Nie czekaliśmy na tatę i zaczęliśmy jeść bez niego.
W trakcie obiadu ktoś zapukał do naszych drzwi. Był to kurier z paczką dla mojego
brata.
- Dzień dobry.
- Dzień dobry. Mam paczkę.
- Tak już wołam brata. Steve paczka.
Steve zerwał się ze stołu i poszedł po pieniądze. Odebrał swą paczkę po czym
postawił ją przy drzwiach. Wrócił i zajął swoje miejsce obok mnie przy stole.
Tato zadzwonił do naszej mamy z wiadomością, że nie będzie go bo musi zostać
dłużej w pracy.
- Hej kochanie.
- Hej. Coś się stało ? Czemu cię jeszcze nie ma ?
- Dziś nie będę na obiedzie. Muszę zostać dłużej w pracy.
- No dobrze.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też.
Rozłączyli się i mama przyszła do stołu.
Siedziała tak przez chwilę i nic nie mówiła.
Nie wiedziałam o której wróci tata więc poszłam spać.
Pomyślałam, że o castingu powiem mu jutro. Poszłam
więc na górę i położyłam się wygodnie w moim łóżku.
.Trudno było mi zasnąć więc włączyłam sobie
jakiś horror. Po horrorze zasnęłam. Mama budziła mnie rano
ponieważ dalej gniłam w swoim łóżku. Do miejsca gdzie był
casting było trochę drogi więc mama obudziła mnie o 05:00 rano.
Wstałam ociągając się i poszłam do sypialni rodziców by sprawdzić
czy tato wrócił. Spał sobie i nie zamierzał wstawać z łóżka. Obudziłam
go jednak by powiedzieć mu o castingu. Przebudził się i słuchał.
Nie dowierzał jednak w to co słyszy.
- Jak to idziesz na casting ?
- No normalnie. Cieszysz się ?
- Pewnie kochanie.
- Pojedziesz z nami prawda ?
- Nie. Nie mogę przykro mi.
Poszłam do pokoju aby wziąć z szafy ubrania.
Stałam tak chyba 30 min. ponieważ nie wiedziałam w
co się ubiorę. W końcu udało się mi wybrać ciuchy.
Poszłam pod prysznic i umyłam się. Wyszłam z łazienki
już wykąpana, umalowana i uczesana.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Będzie mi miło gdyby pojawił się komentarz. Mówcie czy się opowiadanie podoba.
Wiele to dla mnie znaczy.
Cześć tu Sara. Jestem nastolatką i jak wy codziennie idę
do szkoły chyba, że zachoruje to wtedy jest super. Nie lubię
chodzić do szkoły ze względu, że mnie w niej po prostu prześladują.
To męka. To jest naprawdę horror. Prześladują mnie w niej za moją
religię. Tak nie powinno być. Codziennie wstaje rano i myślę: "Boże
dlaczego ja".Spuszczona głowa przez cały dzień, rzucanie papierkami
w moją stronę, wyzwiska, czasami to nawet dochodzi do bójek z dziewczynami.
Trudno. Mieszkam w Amsterdamie. Kocham tu być. Marzę jednak o tym by zostać
gwiazdą. Moje śmieszne marzenia. Nawet wy się teraz pewnie śmiejecie prawda ?
Nieważne. Dość o moim codziennym życiu. Jutro jest jednak mój wielki dzień.
Właśnie jutro idę do X Factora. Nie liczę na nic zaskakującego od strony jury.
Teraz kończę to dla was pisać i idę to nudnej, durnej szkoły. Zakończyłam
pisanie posta na tych słowach i zeszłam na dół, aby ubrać buty, kurtkę itd. i wyjść.
Założyłam tego bloga dziś rano. Chcę mieć z kim pogadać i myślę, że ludzie co na
niego wchodzą nie chcą od razu z niego wychodzić tylko czytają co tam piszę.
Byłoby super. Tylko to i przesłuchanie do X Factora trzyma mnie na duchu.
Czuję się dziś szczęśliwa. Szłam jak co dzień tą samą ulicą, jechałam do szkoły
tym samym autobusem i widziałam te wszystkie śmiejące się ze mnie twarze.
Zawsze głowę miałam spuszczoną w dół, ale dziś podniosłam ją w górę i pewna siebie
szłam w stronę frontowych drzwi. Gdy wchodziłam do szkoły popchnęła mnie jakaś
dziewczyna i upadłam.
- Nie chciałam. Ciamajda - śmiała się.
Wstałam z podłogi i ruszyłam do swej szafki. Gdy ją otworzyłam wypadł z niej
jakiś liścik. Otworzyłam kartkę i tak jak się spodziewałam były tam wyzwiska.
Włożyłam swoje rzeczy do szafki i zamknęłam ją. Liścik wyrzuciłam do śmieci.
Poszłam pod klasę w, której miałam teraz lekcje. Koledzy zauważyli, że idę w ich stronę
i zamknęli ją. Nie mogłam do niej wejść. Nauczycielka przyszła i natychmiast kazała
im ją otworzyć . Weszłyśmy obie do klasy. Zajęłam od razu swoje miejsce. Każdy patrzył
na mnie jak bym co najmniej im coś zrobiła.
- Dlaczego tak się zachowaliście w stosunku do swej koleżanki ?
- To nie jest nasza koleżanka - powiedział ktoś z tyłu.
- A więc kto to niby dla was jest ?
- Nikt.
- Chodzicie do jednej klasy i chyba powinniście się jakoś zachować w
stosunku do swej koleżanki prawda ?
- Mówiłem ...
- Ty tu na razie nie masz nic do powiedzenia. To jak się zachowaliście jest
skandaliczne. Wstyd mi za was. Proszę ją przeprosić.
- Ale...
- Powiedziałam.
- Przepraszamy, że nikt cię w szkole nie lubi - zaśmiali się.
- Dość tych śmiechów.
Spuściłam głowę w dół. Było mi przykro, że znów się ze mnie śmieją.
Po skończonych lekcjach poszłam do domu.
- Jak w szkole ?
- A jak myślisz ? Piekło.
- Kochanie tak mi przykro.
- Daruj sobie mamo.
Pobiegłam na górę i włączyłam laptopa. Weszłam na bloga i zauważyłam, że
ktoś z moich rówieśników ze szkoły znalazł bloga. Były już komentarze typu:
"Takie jak ty to nie powinny się wyżalać w internecie. Nikt i tak cię nie słucha.
Nikt tego twojego gówna nie czyta" - Max. Wiele było takich komentarzy. Był
jeden, który mnie jednak mile zaskoczył. Pisało tam:
"Nie znasz mnie, ale blog jest ciekawy. Możesz się tu wyżalić każdemu. To nie
prawda, że nikt tego nie czyta. Ja i moje przyjaciółki lubimy go od tego pierwszego
posta, którego jak na razie wstawiłaś. Kochamy cię. Uważamy, że ci twoi "kumple"
ze szkoły to banda pajaców. Nie daj się i walcz, a na pewno będzie lepiej. Trzymamy
za Ciebie kciuki " - Wiktoria.
Uśmiechnęłam się i zeszłam na dół do mamy.
- Co ty taka szczęśliwa ? Przed jakąś godziną no może mniej byłaś
smutna, a teraz. Co się stało ?
- Zaraz Ci pokażę.
Poszłam na górę po komputer i przyniosłam go na dół.
Pokazałam mamie na początku ten zły komentarz, a potem
pokazałam jej ten od Wiktorii. Ucieszyła się i pocałowała mnie w
policzek.
- Co dziś na obiad ?
- To co lubisz. Kurczak.
- Mniam.
- Bierz laptop i biegnij na górę umyć ręce.
- Ok.
Wzięłam laptopa i poszłam na górę. Odłożyłam go na łóżko i poszłam
do łazienki. Zeszłam na dół i nakryłam do stołu. Chciałam się też mym
sukcesem podzielić z tatą i powiedzieć mu, że idę jutro do X Factora.
- Kiedy tata wróci ?
- Za chwilkę powinien już być córeczko.
Ja, mama, mój brat i siostra siedzieliśmy już przy stole i czekaliśmy na tatę.
Czekaliśmy tak 5, 10 minut. Mama wyciągnęła dopiera kurczaka z piekarnika.
Dopiero teraz był gotowy. Nie czekaliśmy na tatę i zaczęliśmy jeść bez niego.
W trakcie obiadu ktoś zapukał do naszych drzwi. Był to kurier z paczką dla mojego
brata.
- Dzień dobry.
- Dzień dobry. Mam paczkę.
- Tak już wołam brata. Steve paczka.
Steve zerwał się ze stołu i poszedł po pieniądze. Odebrał swą paczkę po czym
postawił ją przy drzwiach. Wrócił i zajął swoje miejsce obok mnie przy stole.
Tato zadzwonił do naszej mamy z wiadomością, że nie będzie go bo musi zostać
dłużej w pracy.
- Hej kochanie.
- Hej. Coś się stało ? Czemu cię jeszcze nie ma ?
- Dziś nie będę na obiedzie. Muszę zostać dłużej w pracy.
- No dobrze.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też.
Rozłączyli się i mama przyszła do stołu.
Siedziała tak przez chwilę i nic nie mówiła.
Nie wiedziałam o której wróci tata więc poszłam spać.
Pomyślałam, że o castingu powiem mu jutro. Poszłam
więc na górę i położyłam się wygodnie w moim łóżku.
.Trudno było mi zasnąć więc włączyłam sobie
jakiś horror. Po horrorze zasnęłam. Mama budziła mnie rano
ponieważ dalej gniłam w swoim łóżku. Do miejsca gdzie był
casting było trochę drogi więc mama obudziła mnie o 05:00 rano.
Wstałam ociągając się i poszłam do sypialni rodziców by sprawdzić
czy tato wrócił. Spał sobie i nie zamierzał wstawać z łóżka. Obudziłam
go jednak by powiedzieć mu o castingu. Przebudził się i słuchał.
Nie dowierzał jednak w to co słyszy.
- Jak to idziesz na casting ?
- No normalnie. Cieszysz się ?
- Pewnie kochanie.
- Pojedziesz z nami prawda ?
- Nie. Nie mogę przykro mi.
Poszłam do pokoju aby wziąć z szafy ubrania.
Stałam tak chyba 30 min. ponieważ nie wiedziałam w
co się ubiorę. W końcu udało się mi wybrać ciuchy.
Poszłam pod prysznic i umyłam się. Wyszłam z łazienki
już wykąpana, umalowana i uczesana.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Będzie mi miło gdyby pojawił się komentarz. Mówcie czy się opowiadanie podoba.
Wiele to dla mnie znaczy.
Subskrybuj:
Posty (Atom)